wat je ook zoekt...

Palingbeek, deze morgen...

je hebt me alleen gelaten

je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je al vergeven

want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer

en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent

laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige
die zonder mij niet kan leven

en ik heb geglimlacht

ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit

maar je kunt me niet verlaten




- Hans Lodeizen

De mier zat aan zijn tafel en dacht na.

Dag - Bart Moeyaert

Wil jij dit nog voor me doen
vóór je weggaat en de straat vergeet:
zweren dat je toen je bij me was
alleen om bestwil hebt gelogen
en het verdriet dat ik heb helpen
drogen zo echt was als dat wat wij
hebben gedeeld, en zeg terloops
dat tijd de wonden heelt en
wil je wat ik vraag ook zweren
op het hoofd van iemand die je
dierbaar is, bijvoorbeeld mij?

jacqueske...

Max Richter - The Waves - Tuesday

Het missen van de levenden...

Het missen van de levenden 

is misschien vreselijker toch 

dan van de doden, want onzeker. 

De kwelling dat zij afgesneden 

van ons bestaan, voedt nog hoop 

die zich niet doden laat zolang zij leven. 

Elly de Waard

overmand...

Veerse stokroos... in m'n tuin...

Gegroeid uit zaadjes die we meenamen uit Veere, toen we er waren en na het etentje terugstapten via het dorp - en langs het bootje "de uitvlucht"...

dit alles...

Dit alles


Ik was je kwijt voordat ik je bezat,
ik heb je al gemist voor ik je kende;
er is klaarblijkelijk nog meer ellende
dan ik voor mogelijk gehouden had.

En elke keer dat wij elkaar bekenden,
en alles wat je zogenaamd vergat -
Ik zou iets voor ons willen doen, maar wat
ik doe, het zal zich nooit ten goede wenden.

De ergste droefenis is trouwens pas
gekomen met het vreselijke weten
dat ik je nooit in wezen heb bezeten,
terwijl ik zo bezeten van je was.

Ik wilde dat ik even kon vergeten
hoe onvergetelijk dit alles was.



Jean Pierre Rawie 

onzegbaar...

Ik was mijzelf niet meer
dat ogenblik. Toen ik je zoende
waren woorden al lang overbodig,
en jij bood je mond.

Het was groots
hoe jij je lichaam toen
dun tegen me aan drukte
(woorden blijven ver onder
de maat van deze tederheid).
Ik was een tijd mijn naam vergeten
 en schrok toen ik hem later
hoorde uit je mond.

Het was alsof
ik met een schok
mezelf weervond.

Nu ik dit ogenblik oproep in woorden
besef ik pas:
Alleen dit is onzegbaar. 

 

- Stefaanvan den Bremt

Je lippen, die ik heb gekust

Je lippen, die ik heb gekust,
Je haren, donker en verward,
En dan je hart, je jonge hart,
Waaraan 'k zo heerlijk heb gerust...

Ik denk: het heeft zo moeten zijn.
Soms is 't, of je bent gestorven.

Wie weet, hoe ver, in leed en pijn,
Wij zullen hebben rondgezworven,
Voordat wij weer tezamen zijn.

Jacques Presser

je bent er nog...

Weerzien

Je bent er nog. In deze zachte vreemde

heb je op mij gewacht. De deur staat aan.

Mijn lippen raken je. Ik neem de

stille bewijzen waar van je bestaan.

En naar de dood getekend door de jaren

hervinden wij met onze ogen dicht

het leven in eenvoudige gebaren.

De eerste merel zingt het donker licht.

De wandeling, de brug. Knotwilgen duiken

op uit de nevel, aan de overkant

het bos waar zich de herfst laat ruiken.

Ik voel je vingers grijpen in mijn hand

bij een gerucht terzijde in de struiken.

De zon gaat op over dit avondland.

Harmen Wind