ik zal je weer zien...

steeds herinniger...

dag...

door Ingrid

Wil je dit nog voor me doen,
vòòr je weggaat en de straat vergeet:
zweren dat je toen je bij me was
alleen om bestwil hebt gelogen
en het verdriet dat ik heb helpen
drogen zo echt was als dat wat wij
hebben gedeeld, en zeg terloops
dat tijd de wonden heelt en
wil je wat ik vraag ook zweren
op het hoofd van iemand die je
dierbaar is, bijvoorbeeld mij?

bart moeyaert

keep going...

verraden...

vanavond voelde ik me terug zo ontzettend verraden,

zo ontzettend en ontzettend teleurgesteld...

en zocht ik een quote

die dat gevoel duidelijk kon maken...

...

toen vond ik dit:

ik ben nog niet wijs, 

maar wijs genoeg om deze 'wijzere' quote hier te plaatsen,

ter lezing, en ter lering...

net als deze...:

ik zag haar écht graag,

ik zou mijn leven gegeven hebben voor

diegene die ze toen was

- ook zij is veranderd -

ik héb mijn leven gegeven

en ik zou het zó opnieuw doen...

The best way to cut the cord? Forgiveness. Yes, even if the betrayer was not sorry, forgiveness was still necessary. How could I forgive? I needed to keep reminding myself:  Forgiveness doesn’t excuse my betrayer’s behavior. Forgiveness simply stops her behavior from destroying my heart!  Plus it helped to keep in mind a great Wayne Dyer quote: “How people treat you is their karma. How you react is yours.” 

flight from the city...

het helpt...

trickle down...

she isn't coming back

whispered my head

she has to

sobbed my heart

after rupi kaur

tijd...

en wolken....

En wolken

" En altijd wil je terug naar de zee. En zul je teruggaan naar de zee. Voor altijd.


Soms wil je een beetje alleen zijn met de zee. De lange rit in de tram. Een meneer spreekt je aan. Het wordt een fijn gesprek, voor de hele rit. Maar het is alsof je onderweg niet goed hebt kunnen kijken naar de zee. Zoals dat hoort.
 
Na aankomst niet te lang wachten. Het is tijd om te gaan, naar daar.
 
De zee glimlacht.
 
De zee raast naar het land. Als verontwaardigd. Dit kun je zijn, zegt ze.
 
De nacht is hoekig. Je valt van de ene in de andere droom.
 
Een vroege ochtend. De zee heeft zich neergelegd. De wind is er nog, in alles.
 
En de wolken. Ze zijn genereus. Ze lijken verhalen te bevatten.
 
Verhaalverlangen.
 
Die dag lijkt de zee soms als een muur. Je begrijpt het woord einder, waar het vandaan komt. De lijn daar, aan het einde, lijkt extra dik aangezet. Alsof je echt daar over de rand zou kunnen vallen, en verdwijnen in een niets. Wat je ziet is het in elkaar gedrukte perspectief als in een telelens.
 
Een mooi en breekbaar gesprek over hoop, verdriet, machteloosheid, verbinding. Je voelt je veilig, naast mensen die je dierbaar zijn. Je voelt je dankbaar.
 
Iets over het verdriet van de zee.
 
Bij het eten gaat het gesprek verder, in breekbaarheid. Woorden ontroeren je diep.
 
Je brengt je verhaal. Je moet het een beetje opnieuw naar je toe halen, en daarna neemt het je weer over.
 
Het maakt je nederig. Je hoort dat je woorden ergens naartoe gaan, dat ze bewegen in mensen, dat ze in hun verhalen naar je terug komen. Meer had je nooit durven hopen.
 
Een mooi gesprek aan de zee. De muur is er nog. De zon komt terug.
 
Een vroege avond. Je staat op de pier. De zee is weer anders.
 
De zon gaat bijna onder. Het is wonderlijk.
 
In de verte daar, en in de verte daar zie je een onweer. Maar hier is de lucht open. Spelen de kleuren met elkaar.
 
Een man komt naar je toe en begint te vertellen. Hoe het was, toen hij hier als kleine jongen woonde. Hoeveel vis er nog was. En hoe de vis nu allemaal weg lijkt te zijn. De vervuiling, meneer.
Hij vertelt ook hoe elke keer opnieuw de zon die ondergaat zo mooi is.
 
In de nacht is er nog vuurwerk, het geluid klopt niet, denk je. De zee zou het anders willen.
 
Een vroege ochtend. De wind is gedraaid, komt uit het land. Alles is weer anders.
 
De zee is als een trage huid. Beweegt en laat zich bewegen. Dit kun je ook zijn, zegt ze.
 
Een gesprek over boeken. (Je voelt je elk jaar als een klein kind zo gelukkig dat je daar zomaar mag zitten.)
 
Je goede vriend zit daar. Zonder het te beseffen heeft hij net een nieuw woord uitgevonden. Affluisteren.
 
De zee heeft je iets toevertrouwd. (Een vriendin zou zeggen dat zij het al lang wist.)
 
Op weg terug naar huis.
 
Ongemerkt fluister je nog iets naar de zee.
 
De zee blijft.
 
(Je hoefde het verhaal niet helemaal uit te leggen, ze wist het al.)
 
Iets kan blijven. "

 JanMertens.blogspot

you needed me...

I cried a tear
you wiped it dry
I was confused
you cleared my mind
I sold my soul
you bought it back for me
and helped me up
you give me dignity
somehow you needed me
You gave me strength
to stand alone again
to face the world
out on my own again
You put me high
upon a pedestal
so high that I could almost see eternity
you needed me
you needed me

I can't believe it's you
I can't believe it's true
I needed you
and you were there
and I'll never leave, why should I leave?
I'd be a fool
Cause I finally found someone who really cares

You held my hand
when it was cold
When I was lost
you took me home
you gave me hope
When I was at the end
and turned my lies
back into truth again
you even called me 'friend'

you gave me strength
to stand alone again
To face the world
out on my own again
you put me high
upon a pedestal
So high that I could almost see eternity
You needed me
You needed me
You needed me
You needed me

help me...

Help me through the hurt

and I will help you through yours.

Together we heal.

tyler knott gregson

i heard...

I heard your whisper,
I swear it through the darkness,
I heard you calling.

Tyler Knott Gregson

trek terug,

de knieën tot onder de kin, armen

als vleugels eromheen.

in deze houding kun je jezelf wiegen,

gebruik je de voeten optimaal,

rol ze af van hiel naar teen en terug.

er zijn veel mensen die zo jarenlang

in kelders zitten, ze rennen

hun eigen armen in, rollen zich op

als foetussen binnen de wand.

ze worden geboren

en plooien dan weer terug.

Sylvie Marie
Houdingen