waarover zal ik zingen...

Waarover zal ik zingen

over regenjassen
over het lover van geboomte
of zal ik van de liefde zingen

Waarover zal ik zingen
over vliegmachines blinkend aluminium
in de zon en blauwe lucht
of zal ik zingen over de liefde

Over auto’s
over steden en historie
of zal ik zingen over de liefde

Over vele vreemde dingen
over de gewone
of zal ik zingen over de liefde

Over bloemen
over water
over mooie dingen
of wat droevig is
of zal ik zingen over de liefde

Over tabak en vriendschap
over geur en wijn
over schepen zeilen meeuwen
over ellende
over de ouderdom
over de jeugd
of zal ik zingen over de liefde


Jan Hanlo

je bent

 (Ellen Warmond,  Uit: Warmte, een woonplaats, Amsterdam 1961)

Je bent

Je bent gewoon je bent
gewoon een mens dat is
een warm en onontwarbaar wezen
en toch kun je gebeuren als een wonder

want ik heb je geroepen in mijn slaap
ik riep je liefde

door eigen honger
in de eigen stem ontwaakt
zag ik: ik heb je niet gedroomd
hier ben je je bestaat

ik heb je liefgehad
dit is de nacht

ik heb je lief
ik heb je niet bedacht.

(Afbeelding: Anders Zorn, Zweeds impressionist: Ontwaken aan de Boulevard de Clichy, 1892)

the journey of a lifetime...

 

We tend to assume that shedding our skins is a one-time process. That when we’ve done it once, that’s it; we’re done.

  In truth, shedding our many layers of beliefs, behaviours, habits and defensiveness practices built over the decades, especially those developed from our earliest traumatic experiences, takes a long, long time. It is a slow, infinitesimally gradual process as we painfully remove one tightly wound skin after another . . . .

  If we can accept this then we can ease up on ourselves and we can sink into a lifelong journey of release and growth. At times it feels like we’re making no progress. But in fact, when we look back with self-compassion we can see just how far we have come. Yes, there's probably still a long, long way still to go but that’s the point: it’s the journey of a lifetime to become who we truly are. To remove our many skins of pretence, falsity, protection and harmful self-beliefs and behaviours is a slow, gradual revealing of our true, fullest rainbow colours once more.

~ Angela Dunning

 

Onder de appelboom

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en ver weg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

---------------------------

 Rutger Kopland

Een geschenk – Toon Tellegen

 

Ze trokken God aan zijn mouw:

‘Dat geschenk van je,
de liefde,
wat was daar je bedoeling van?’

Het regende
en God verzonk in gepeins
(maar eerst rukte hij zich nog los,
hij hield niet van hun manieren)
en al peinzend
waadde hij door leven en door dood,
door waanzin en nalatigheid,
door waarheid en door angst,
zag hoe zij frunnikten aan elkaars jas
en daalde peinzend af
langs de smalle trap van hun rede —

‘Ik heb het geweten’, mompelde hij. Ik héb het geweten’.

—

Ursa Minor I – Jean Pierre Rawie

 

De dierenriem wordt sedert weken
slechts door jouw sterrenbeeld beheerst,
en of ik nimmer had gekeken
zie ik de wereld voor het eerst.

Ik heb de straten en de stegen
waarvan ik elke tegel weet
om jouwentwille liefgekregen
en met betekenis bekleed.

En alle nooit van mij geweken
en steeds ondragelijker druk
verliest zijn dreiging vergeleken
met dit onmogelijk geluk.

Wat is geweest is om het even,
wat wordt van geen belang, zolang
ik zulke liefde nog kan geven
en zulke liefde nog ontvang.

Ik weet niet of dit hemelteken
mijn noodlot wel of niet vervult,
maar hart, ik sta voor deze weken
voor eeuwig bij je in de schuld.

leer me...

o, ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel
en leer me de vogel zien
zeg: het leven is een brood
om in te bijten en de appels zien rood
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil
leer me zeggen: het is niets.




Herman de Coninck

Altijd. Overal.

happy birthday, DD …

 

de zee...

happy birthday, myself...

 

verloren...

 

tederheid zal ik u noemen...

Tederheid zal ik u noemen


Gij maakt mij wilder wilder dan gras
en bloemen, ik die al wilder dan water ben
hoe zal ik u in mijn hartstocht noemen
u die ik nauwelijks ken.

Zal ik u lief en beminde noemen
in hoeveel namen vloeit gij mij uit
nooit stond een zomer zo te bloeien
in al zijn linden in al zijn kruid.

Hoe zal ik u in mijn kamer noemen
als gij schreiend uw mond drukt aan mijn huid
als gij stamelend man wordt in al uw zoenen
tederheid zal ik u noemen.


Aleidis Dierick (° 1932)
uit: Gedichten voor een man ,
Orion, 1978 

nooit of nooit

Jij zal toch nooit of nooit beseffen
wat ik doen zou
om weer je lach te zien.
En jij zal nooit echt weten
waar ik wel naar toe wou
om je elke dag te zien.

Ik ga naar waar mijn muizenissen
me maar voeren.
Ik zou een woord dat niet bestaat
voor jou ontvoeren
om in dit bijna trieste liedje
te bevroeden
hoeveel ik van je hou.

En je weet zeker niet
dat heel mijn lange leven
ik eeuwen
eenzaam bleef,
na al die jaren bij jou
die mij dagen leken
ik op een wolkje dreef.

En als de dingen die bestaan
ons niet verdragen,
heb ik mijn dromen nog
die ons wel verder dragen
en al die kleine waanzin
die ik voor je spaarde
om dicht bij jou te zijn.

Je weet niet zeker

hoe ik van jou hou
maar ik heb zelf geen flauw idee
hoe ik zonder jou zou.
En elke dag weer
hou ik steeds meer en meer
hou ik steeds meer en meer
en meer en meer van jou.

En je raadt nooit of nooit
hoe diep ik in mijn hart tast
om meer bij jou te zijn.
Want als je bij me bent,
als je maar naar me lacht,
verdwijnt m'n kleinste pijn.

Maar mocht het nodig zijn,
ik haal je uit de diepste
de diepste kraters van mijn hart,
mijn lijf, mijn liefde,
Dat je me één keer, één keer vasthoudt
heb ik liever
dan heel de wereld bij elkaar.

Je weet niet zeker
hoe ik van jou hou
maar ik heb zelf geen flauw idee
hoe ik zonder jou zou.
En elke dag weer
hou ik steeds meer en meer
hou ik steeds meer en meer
en meer en meer van jou.

Jij zal toch nooit of nooit beseffen
wat ik doen zou.

Oktober - M. Vasalis

 

Er is niets dat je me geven kan