te errare non patior...

ik laat je niet verdwalen...

denken...

Denken

Eerst dacht ik: 'niet aan denken',

Dat heb ik toen gedaan,

maar twee seconden later,

dacht ik er tòch weer aan.

Nee, zo eenvoudig is dat niet,

want weet je, wat je doet,

je denkt er óók aan als je denkt

dat j'er niet aan denken moet.

Toon Hermans (1916-2000)

Eens toen de dagen...

Eens toen de dagen

over de riviertong lagen

lang en wazig

onder de macht van leed

kwam stralend de boot

onder de herfstbrug gevaren

en ik zat bang voor het licht

in mijn schaduw

jij hebt zorgend de boot aan de kade gemeerd

bekommerd mijn twijfel

mijn angst genegeerd

en je hand hielp me mee

op de loopbrug

en het licht waarin duizenden tranen hingen

is opengebarsten van glinsteringen

Maria Pas

Dankjewel...


en...
gelukkige verjaardag

uren...

say my name...

twin flames...

There was a feeling of inevitability when I met you. The sense
that we would be together; that there would be a moment when
you would look at me in a certain way, and we would cross the
threshold from friendship into something much more.

We spoke once about lovers who kept finding each other, no
matter how many times the world came between them. And I
think I had to break your heart, and you had to break mine.
How else could we know the worth of what we were given?

I think you were always meant to know me a little better than
anyone else. And our lives were fated to converge like some
cosmic dance. I know there is a terrible distance between us.
But our bodies are made of celestial light, and we are hurtling
through space and time, toward the most beautiful collision.

– Lang Leav






logje geleend van Smien...

in één adem...

verslagen...

25/10/'16

Hey ...

Eerlijk? Het maakt mij bang als ik hoor dat I je zo weinig doet. Dan denk ik : wanneer zal je ook over mij vergeten zijn dat je mij ooit graag gezien hebt en zal het je niets meer doen als ik mij daarover triestig voel? Ik heb J graag gezien, misschien niet fysiek zoals jou nu maar wel echt graag gezien. En nog zie ik hem graag, al is het op een andere manier dan nu. Als ooit mijn liefde voor jou zou kunnen verdwijnen, dan nog zal ik achteraf weten hoe graag ik je gezien heb, hoezeer ik naar je verlangd heb. En ik zou je ook op een andere manier waarschijnlijk graag blijven zien. 

Ligt het verschil tussen ons in dat ik een groter schuldgevoelcomplex heb? Ik weet het niet. Maar dit verschil baart me zorgen... 

Nochtans heb ik het gevoel dat jij deze liefde tussen ons even intens en volledig beleeft als ik.

Alle liefs, D.

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

14/2/'19

"Dan denk ik : wanneer zal je ook over mij vergeten zijn dat je mij ooit graag gezien hebt en zal het je niets meer doen als ik mij daarover triestig voel?"

...

Jouw liefde voor mij ís verdwenen, sneller dan de nacht. Drie maand later lag je in de armen van H...   Ik betwijfel sterk dat je nog weet hoe graag je me gezien hebt, hoezeer je naar mij verlangd hebt... En ik twijfel sterker of je mij op een andere manier nog graag ziet...  
En dat alles doet nog het meeste zeer, lieve D, bevestigt en krabt en krast aan mijn wonde - het gat in mij - de wonde die ik jou als geen ander toevertrouwde...


De liefde tussen ons leef ik nog altijd, nog even intens en even volledig als toen...
het gevoel gaat maar niet over, D...     
ik zie je graag...
J, die andere J...   die van Say My Name...

triestig is een veel te zwak woord ;   verslágen voel ik me...    kwaad..., verraden en verloren...

's avonds...

‘s avonds kom je steevast m’n hoofd bewonen...  dan wil ik je mooie stem horen, verdrinken in je wonderlijke ogen, honger ik naar je huid, je zachte handen, je prachtige lichaam. Jij, enkel jij... m’n oplaadpunt en rustpunt tegelijk...   Twee jaar en twee maanden nu, en het gaat niet over.      Hoe ís het met jou?...  hoe is het in de liefde?.......

dat ik besta...

... en herinner me ...

langs beide kanten dus...

en toch mis ik je verschrikkelijk...




dat jij me niet mist blijft misselijkmakend kerven...

mensenlief, ik mis je... ;-(

goeiemorgen...

The Good-Morrow

BY JOHN DONNE

I wonder, by my troth, what thou and I 

Did, till we loved? Were we not weaned till then? 

But sucked on country pleasures, childishly? 

Or snorted we in the Seven Sleepers’ den? 

’Twas so; but this, all pleasures fancies be. 

If ever any beauty I did see, 

Which I desired, and got, ’twas but a dream of thee. 

And now good-morrow to our waking souls, 

Which watch not one another out of fear; 

For love, all love of other sights controls, 

And makes one little room an everywhere. 

Let sea-discoverers to new worlds have gone, 

Let maps to other, worlds on worlds have shown, 

Let us possess one world, each hath one, and is one. 

My face in thine eye, thine in mine appears, 

And true plain hearts do in the faces rest; 

Where can we find two better hemispheres, 

Without sharp north, without declining west? 

Whatever dies, was not mixed equally; 

If our two loves be one, or, thou and I 

Love so alike, that none do slacken, none can die.